Pada deszcz na łąkę moich wierszy;
krople roszą ich strofy miłośnie,
i kołysze je deszczu brat – wietrzyk…
Więc falują i nucą bezgłośnie…

Tę melodię usłyszą jedynie
Ci, dla Których to moje pisanie…
Kiedy w duszę zapada – nie ginie
i być może na zawsze zostanie…

Czasem zrywam garść rymów z tej łąki,
co dojrzały, jak kłosy złociste,
i uplatam z nich wierszy koronki;
lekkie, płoche, ulotne i mgliste…

A niekiedy wiatr skrada mi z biurka
com już uplótł; w przestworza uniesie,
jak orzeszek do dziupli wiewiórka…
Lato mija, za progiem już jesień…