Przez prawie rok, czyli od początku istnienia tego bloga, udawało mi się utrzymać z dala od niego moje emocje obywatelskie. Nie przychodziło mi to łatwo, chociażby dlatego, że zawodowo tkwię w samym centrum wydarzeń politycznych. Dziś jednak nie mogę przemilczeć tego, czego wczoraj dokonał nasz Suweren, Naród.

Otóż Suweren nasz zafundował sobie conajmniej czteroletnią epokę straconych szans, pogrzebanych nadziei na energiczne odbicie się od dna gospodarczego, skuteczną pogoń za cywilizowanym światem. Uczynił to kolejny raz, niepomny lekcji, której udzieliła Mu historia chociażby ostatnich dwunastu lat.

Dlatego nie szanuję Suwerena. Sprawia mi prawdziwy ból, że jestem jakąś Jego cząstką. I prawdę mówiąc, tracę resztki nadziei na to, że On się kiedyś ocknie.

A najbardziej dokucza mi to, że nie wypada mi nazwać Go tak, jak na to zasługuje: kurdupel na kaczych łapach.